धेरैले भन्छन्, जीन्दगीको सबैभन्दा सुखद समय बाल्यकाल भनेर । यो सत्य पनि हो । आमाबुवाकै खटनमा रहनुपरेपनि स्वतन्त्रता कहिल्यै नछिनिने अनि साना साना इच्छा आकांक्षा जुन पुरा नभएपनि कुनै गुनासो गर्ने र पीर गर्नुपर्ने कारण नै हुदैन्थ्यो । न त जिम्मेवारीको बोझ न त कुनै पीर चिन्ता ।
उमेर बढेसँगै जिम्मेवारी, कर्तव्य, पीर, चिन्ता अनि इच्छा आकांक्षाको पनि पालुवा पलाउँदै जाने । जति उमेर बढ्यो त्यति नै यसका हाँगा विँगा कलमी गरेको बिरुवा भन्दा पनि सप्रिने । पढाइ, काम, घरपरिवारको जिम्मेवारी, यता दौड, उता दौड समय नै कहाँ छ र ? साथीभाइ, परिवार र इष्टमित्रका लागि हामीलाई एक पल छुट्याउन नसक्ने भयौ । यो अनन्त र कहिल्यै नसकिने भागदौडबाट हामी कहाँ पुगिरहेका छौ, कसैलाई थाहा छैन ।
यी भागदौड र प्रतिस्पर्धाका लागि हामीले आफ्नो सामाजिकरण र आत्मीयता तथा मानवताको भावनालाई भने धेरै पछाडि छोडेको भान हुन थालेको छ ।
................
भर्खरै अफिस पुगेकी थिए दिदीको फोन आयो । तिम्रो साथी थ्यो नी मिकेश ?? उसको बारेमा थाहा पार्यौ ?? उसको त डेथ भएछ नि ।। म झसंग भए । पत्याउनै सकिन । हतपत अर्को साथीलाई फोन गरे .. समाचार सहि थियो । मोटरसाइकल दुर्घटनामा परेर उसको ज्यान गएछ ।
...........
मैले पढेको विद्यालयमा अहिले पनि प्राथमिक कक्षासम्म सहशिक्षा छ भने त्यसपछि छात्राहरुलाई मात्र पढाइन्छ । प्राथमिक तहको विद्यालयको पहिलो व्याच भएकोले केटाहरु पढ्ने विद्यालय तयार नभएसम्मका लागि ६ जना केटाहरु ६ कक्षादेखि ७ कक्षाको मध्य परिक्षासम्मसँगै पढेका थियौ । मिकेश तिनै छ जना केटामध्ये एक । केटाहरुमा सबैभन्दा होचो, चन्चल अनि उसको पढाइ औसत नेै थियो होला सायद । त्यतिबेला कसैको पढाइ कस्तो थियो भनेर तुलना गर्न सक्ने क्षमता नै कहाँ हुनु र ? त्यसपछि हाम्रो भेट एकैचोटी एसएलसीमा भयो । पढ्ने विद्यालय फरक भएपनि परिक्षा भने एकै ठाउँबाट दिनुपर्ने । करिब ४ वर्षको अन्तरालमा सेन्ट अप परिक्षा र त्यसपछि एसएलसीको तयारीका लागि हामीलाई फेरि सँगै पढाइन थालियो । उनीहरु धेरै सहयोगी थिए, हामीलाई त्यतिबेला बास्केटबल र टेबुलटेनिस खेल्न सिकाउने उनीहरु नै थिए । यसका बदलामा उनीहरुलाई हामीले खाजा खुवाउनुपथ्र्यो । एसएलसी सकियो अनि ती बाल्यकालका साथीसँगको भेट पातलीन थाल्यो, कतिसँग त त्यहीबेलादेखि नै भेट नि भको छैन । सामाजिक संजाल पनि हुन्थेन भने त यी सम्पर्कमा रहेका साथीहरु कहाँ हराउथे, अनि आफू कहाँ ??
.............
पहिलो पटक उसको घर जाँदै थियौ । ५ वर्षअघि एउटा साथीको विहेमा भेट भएपछि मिकेशसँग न त फोनमा कुरा भएको थियो न त फेसबुकमा नै । यसपटक उसको घरमै गएपनि भेट हुने छैन भनेर मन भारी थियो । यो जीन्दगीको भागदौडको यात्रा टुंगाउँदै ऊ हामी सबैबाट टाढा भैसकेको थियो । उसको परिवारलाई भेट्न जाने बारे केहि साथीलाई फोन त केहिलाई फेसबुकबाट म्यासेज गरे । ती मध्ये धेरैले पारिवारिक समस्या त केहिको कामको व्यस्तताका कारण आउन नपाउने बताए । उफ .. यहाँ पनि व्यस्तताले जित्यो मानवीय भावनालाई ।। बाचुन्जेल एक पटक फोन गरेर कुरा गर्न र हालखबर सोध्न, भेटघाट गर्न फुर्सद नहुने हामीजस्तालाई मरेपछि भने औपचारिकता पुरा गर्नुपर्ने... छिः आफैप्रति घृणा जाग्यो ।
बल्ल बल्ल ४ जना साथी जम्मा भयौ । मिकेशको घर जाँदै गर्दा प्रश्न उठ्यो कि हामी यसरी नै अन्तिमपटक कहाँ कहिले एकैचोटी भेटेका थियौ भनेर । यो सम्झना भयानक थियो । अन्तिम पटक पनि हामी म्याथ र साइन्स पढाउने कृष्ण सरको मृत्यु हुँदा श्रद्धान्जली दिन सँगै गएका थियौ ।
मनमा प्रश्न उब्जिरह्यो, के हामी साथीहरुलाई भेट्ने अवसर जुर्न कसैको मृत्यु वा दुर्घटनानै कुर्नुपर्ने अवस्था आएको हो ?? हामीमा सामाजिकरण, मानवीयताको भावना र करुणा साँच्चै हराउँदै गएको हो ??
लागिरहेछ, प्रतिस्पर्धी यो जमानामा अघि बढ्न हामी यसरी कुदेकाछौ कि गन्तव्य पुगेपछि फर्केर हेर्दा प्रतिफल केबल शुन्यता मात्र हुनेछ ।
